Πόσο σε θέλω - Μαχαιρίτσας (τραγούδια για τα δύο φύλα)

       Πόσο σε θέλω - Μαχαιρίτσας

Στην άκρη του απείρου, στιγμούλα του ονείρου σταγόνα που στάζει, πόσο σου μοιάζει φωτιά και αέρας, στον κόσμο φοβέρα στη νύχτα που ουρλιάζει, πώς σε τρομάζει...Σου μοιάζει η σελήνη πού να `βρω γαλήνη στον Άδη ανατέλλω πόσο σε θέλω...Πόσο σε θέλω..Κόντρα στους νόμους ερήμου προφήτης...Σημάδια στην άμμο, που απόψε θα σβήσεις...Ασπρόμαυρο μέλλον, σκυφτός μετανάστης στάθμος στο ραδιόφωνο, που πρέπει ν’ αλλάξεις. Σου μοιάζει η σελήνη πού να `βρω γαλήνη στον Άδη ανατέλλω, πόσο σε θέλω...Πόσο σε θέλω...Πόσο σε θέλω...

Πόσο σε θέλω - Μαχαιρίτσας (+στιχοι)

Αύγουστος - Νίκος Παπάζογλου (τραγούδι για τα δύο φύλα)

    Αύγουστος - Νίκος Παπάζογλου

Μα γιατί το τραγούδι να `ναι λυπητερόμε μιας θαρρείς κι απ΄ την καρδιά μου ξέκοψε κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά ανέβηκε ως τα χείλη μου και με `πνιξε φυλάξου για το τέλος θα μου πεις Σ΄ αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω κι αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτος λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος κουράγιο θα περάσει θα μου πεις. Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιάτην άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό. Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φωςπου μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε κι εγώ ο τυχερός που το `χει δει. Μες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται και φέγγει από μέσα η φυλακή. Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό

Αύγουστος - Νίκος Παπάζογλου

Χαρούλης Γιάννης - Χειμωνανθός (τα δύο φύλα

   Χαρούλης Γιάννης - Χειμωνανθός

Φθινόπωρο στον έρωτα απόψε ανατέλλει αρισμαρί και μέλι μύρισαν τα βουνάΚι εγώ κοιτάζω σιωπηλός το χώμα το βρεγμένοσαν κάρβουνο αναμμένο η ομορφιά πονά. Φιλί γυρεύω του ουρανού κι αυτός μου δίνει στάχτημα απ της καρδιάς τ αδράχτι σαν θέλω να κοπείς σαλεύουν τα πορτόφυλλα κι η κλειδωνιά γυρίζει αέρας μου σφυρίζει αν έρθεις μην αργείς. Γδύσου κι από τα μάτια μου πάρε νερό και πλύσου ο χωρισμός θυμήσου είναι χειμωνανθόςτην λύπη την κατοίκησα σε νύχτα και σε μέρα σ' αφήνω στον αέρα για να σε βρω στο φως. Η αγάπη φόβους κι όνειρα δειπνά προτού ραγίσει στου πόνου το ξωκλήσι αγιάζει η ερημιάκι εγώ μια θλίψη που ζητώ για να με σημαδέψει το φως πριν βασιλέψει θα σ αρνηθώ ξανά.

Χαρούλης Γιάννης - Χειμωνανθός

Ελευθερια Αρβανιτακη-Ερωτικο (τραγούδι για τα δύο φύλα

   Ελευθερια Αρβανιτακη-Ερωτικο

Καημός αλήθεια να περνώτου έρωτα πάλι το στενόώσπου να πέσει η σκοτεινιάμια μέρα του θανάτου. Στενό βαθύ και θλιβερό που θα θυμάμαι για καιρό τι μου στοιχίζει στην καρδιά το ξαναπέρασμά του. Ας είν' ωστόσο, τι ωφελείγυρεύω πάντα το φιλίστερνό φιλί, πρώτο φιλί και με λαχτάρα πόση. Γυρεύω πάντα το φιλί αχ, καρδιά μου που μου το ‘τάξανε πολλοί όμως δε μπόρεσε κανείς ποτέ να μου το δώσει. Ίσως μια μέρα όταν χαθώ γυρνώντας πάλι στο βυθό και με τη νύχτα μυστικά γίνουμε πάλι ταίρι.  Αυτό το ανεύρετο φιλί που το λαχτάρησα πολύ σαν μια παλιά της οφειλήνα μου το ξαναφέρει.

Ελευθερια Αρβανιτακη-Ερωτικο

ΝΑΤΑΣΣΑ ΜΠΟΦΙΛΙΟΥ - "ΕΝ ΛΕΥΚΩ" (τραγούδι για τα δύο φύλα)

    ΝΑΤΑΣΣΑ ΜΠΟΦΙΛΙΟΥ - "ΕΝ ΛΕΥΚΩ"
Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου.Γιατί τα βράδια κρύβεστε στο γκρίζο;Βλέπω στο άσπρο σας την προβολή μουκαι το μετά απ' το μετά γνωρίζω. Αν είχα θάρρος για να πω το "έλα"τώρα δε θα 'χα τη φωτιά στο αίμαΑν είχε χρώμα θα 'ταν άσπρη η τρέλαΑν είχε σώμα θα 'ταν πάλι ψέμα.Κοίτα τα χέρια πως γυρνούν στον τοίχοσαν να χορεύουνε με τη σιωπή μουκι εγώ που χρόνια γύρευα το στίχοπου θα εξηγήσει τη βουβή ζωή μουμεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξηκαι τη χαρίζω σ' όποιον μου εξηγήσεινα 'χει το μέλλον μου να επιλέξειποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει...Τίποτα σημαντικό.Ζω μονάχα εν λευκώ...Τίποτα σημαντικό.Ζω μονάχα εν λευκώ...Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μουκαλά τα λεν οι έγχρωμοί μου φίλοιτο πρόβλημά μου η υπερβολή μουκι ό,τι αργεί απάντηση να στείλει. Αν είχε θάρρος να φανεί ο λόγοςτώρα δε θα 'τανε φωτιά στο αίμα. Αν είχε χρώμα θα 'ταν άσπρο ο φόβος. Αν είχε σώμα θα 'ταν σαν κι εμένα.Αν σ' αγαπούν να μάθουν να το λένεκι αν δε στο πουν να μάθεις να το κλέβειςκι αν θες να δεις τ' αληθινά να καίνε πρέπει στο ύψος της φωτιάς ν' ανέβεις.Και σε λυπούνται που δεν το 'χεις νιώσεικι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτοςκαι που κανείς δεν είχε λάβει γνώσηπως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος. Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα. Δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσοκι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγαεγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω. Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω μ' αυτό τον τόνο του λευκού στο βλέμματου λέω μια φράση σαν να υπεκφεύγωμε μια ελπίδα να 'ναι σαν κι εμένα...Τίποτα σημαντικό...Ζω μονάχα εν λευκώ....Τίποτα σημαντικό....Ζω μονάχα εν λευκώ....Τίποτα σημαντικό....Ζω μονάχα εν λευκώ....

ΝΑΤΑΣΣΑ ΜΠΟΦΙΛΙΟΥ - "ΕΝ ΛΕΥΚΩ"

Η Γυναίκα-Νίκος Καββαδίας (τραγούδι για τα δύο φύλα)

                  Η Γυναίκα
Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία. Παίξε στον άνεμο τη γλώσσα σου και πέρνα. Αλλού σε λέγανε Γιουδήθ, εδώ Μαρία. Το φίδι σκίζεται στο βράχο με τη σμέρνα.Από παιδί βιαζόμουνα μα τώρα πάω καλιά μου.Μια τσιμινιέρα με όρισε στον κόσμο και σφυρίζει.Το χέρι σου, που χάιδεψε τα λιγοστά μαλλιά μου,για μια στιγμή αν με λύγισε σήμερα δε με ορίζει.Το μετζαρόλι ράγισε και το τεσσαροχάλι.Την τάβλα πάρε, τζόβενο, να ξαναπάμε αρόδο. Ποιος σκύλας γιος μας μούτζωσε κι έχουμε τέτοιο χάλι,που γέροι και μικρά παιδιά μας πήραν στο κορόιδο;Βαμμένη. Να σε φέγγει κόκκινο φανάρι. Γιομάτη φύκια και ροδάνθη αμφίβια Μοίρα. Καβάλαγες ασέλωτο με δίχως χαλινάρι, πρώτη φορά σε μια σπηλιά στην ΑλταμίραΣαλτάρει ο γλάρος το δελφίνι να στραβώσει. Τι με κοιτάς; Θα σου θυμίσω εγώ πού μ' είδες; Στην άμμο πάνω σ' είχα ανάστροφα ζαβώσειτη νύχτα που θεμέλιωναν τις Πυραμίδες. Το τείχος περπατήσαμε μαζί το Σινικό. Κοντά σου ναύτες απ' την Ουρ πρωτόσκαρο εβιδώναν. Ανάμεσα σε ολόγυμνα σπαθιά στο Γρανικόέχυνες λάδι στις βαθιές πληγές του Μακεδόνα.Βαμμένη. Να σε φέγγει φως αρρωστημένο. Διψάς χρυσάφι. Πάρε, ψάξε, μέτρα. Εδώ κοντά σου χρόνια ασάλευτος να μένωως να μου γίνεις, Μοίρα, Θάνατος και Πέτρα

Νίκος Καββαδίας

Γεια!!!Καλή αρχή στο blog μας!!!!